Mitt Power
Það er aldrei of seint að vinna í sjálfum sér, taka ábyrgð á eigin lífi og að jafnvel erfiðum áföllum sé hægt að vinna úr. Sérstaklega eru það tveir einstaklingar sem ég dáist mjög að í þessum efnum. Pabbi minn, sem 72 ára gamall sneri lífi sínu við eftir að hafa farið í meðferð með hugvíkkandi efnum og horfst í augu við innri djöfla sína. Hann gafst upp á fíkn sinni og átakaleitni og lagði niður brynjuna, þannig að aðeins hans yndislega hlýja sjálf er eftir. Með endurnýjuðu rými fyrir umhyggju, tillitssemi, öryggi og ást. Hin manneskjan sem ég dáist að í þessu samhengi er eiginkona mín og lífsförunautur. Alin upp sem skilnaðarbarn, þar sem bæði móðir og faðir áttu nýjar fjölskyldur og þar sem hún var bæði vinsæl stóra systkinið, en gat á sama tíma mjög auðveldlega fundið sig eins og fimmta hjól. Svo þótt ástin skorti vissulega ekki, þá var erfitt fyrir hana að finna rými fyrir sjálfa sig og sínar eigin þarfir þegar hún þurfti stöðugt að aðlagast hverri fjölskyldu fyrir sig. Hálfri starfsævi og þremur börnum síðar stoppar hún og endurskoðar áföllin sín og tekur afleiðingum þess sem hjartað hefur verið að reyna að segja henni öll þessi ár. Að takast á við eigin áföll, að taka ábyrgð á eigin lífi og trúa á að rækta það sem hún vildi í raun og veru alla tíð en þorði ekki. Í dag er hún næstum búin með nám í sálmeðferð og enn yndislegri móðir og maki en nokkru sinni fyrr. Þessar tvær yndislegu manneskjur hafa veitt mér innblástur og mér finnst mér hafa tekist að vinna úr eigin kvíða og skömm úr æsku og verða mín eigin fullorðna manneskja, með aðra sýn á lífið og kærleika til mín og annarra.